Vlijtige voetjes

Tegenwoordig trek ik steeds vaker en sneller de wandelschoenen aan. Sneller dan de wagen te nemen, want als je niet buiten het dorp moet zijn, kan je beter alles te voet doen. Want groot is het hier allemaal niet.

Dat is dan wel als je alleen maar het oude vissersdorp rekent, want we hebben hier natuurlijk wel 11 kilometer ongerept strand. Of toch in de winter.

Nou niet dat je in de zomer over de koppen kan lopen op deze fantstische strook zand, maar het is toch iets moeilijker om van de ene naar de andere kant te lopen door de hoeveelheid strandbars, handdoeken en parasols.

In onze "wintermaanden" is het dan veel aangenamer om eender welke sport uit te oefenen, of het nu over rennen, wandelen, voetballen of zwemmen gaat, er is een pak meer plaats voor iedereen. En tot heden toe is het zeer aangenaam vertoeven, zo vlak aan de Atlantische Oceaan.

Zelf ben ik geen strandligger, dat zullen de meeste vrienden wel kunnen beamen. Als ik vijf minuten stil lig, begin ik al serieus nerveus te worden. Die zenuwachtigheid zorgt er dan op haar beurt weer voor dat ik een wandelingetje ga maken.

Eén mijner problemen is dat ik meestal geen mate ken. Eens ik ergens aan begin, wordt de activiteit ook verder gezet tot in het extreme.

Zo ook vandaag. Toen ik nog maar één voet op het strand zette, voelde ik de kriebel al opkomen, en begon ik vlijtig te wandelen. Het idee was niet zo ver te gaan, want het was al even geleden dat 'k nog iets aan de conditie had gedaan, maar dat bleek allemaal goed mee te vallen.

Voor ik het goed en wel besefte, had ik al een viertal kilometer door het zand geploeterd, genietend van de fijne opspattende golven, het mulle zand en het zachte herfstzonnetje op mijn gelaat.

Dan is het hek ook van de dam. Aangekomen aan de voet van onze rijkemansberg, besloot ik dan nog even verder te lopen, om wat foto's te maken van enkele van de villa's, de tuinen en andere zichtjes die echt wel de moeite waard zijn.

Nog eens vier kilometer tot de top, en ik voelde me nog tiptop. Maar net toen ik weer aan de afdaling wou beginnen, stopte een wagen naast me. Een vriend die voorstelde om me mee te nemen naar het dorp. Vriendendiensten, lief aangeboden, mag je niet weigeren, dus stapte ik aan de passagierskant in en we reden naar beneden.

Morgen de volledige heen-en-terug-reis?

Zalige Zondag

... En op de zevende dag van de week moet er gerust worden.

Nu is het vaak onduidelijk wanneer die zevende dag precies is, want als je geboren wordt op een vrijdag, mag je dan al rusten op zondag? Of moet je nog even verder doen?

Laten we het gemakshalve dan maar op zondag houden, maar niet tot in het extreme toe, dat je alleen maar naar de bakker zou mogen of op familiebezoek - dan zou de zondag alleen niet lang genoeg zijn.

Maar het is echt wel balen als je op je vrije dag uit bed komt en je ziet donkere wolken door het raam.

-- Always look on the bright side of life, Tudum, tudum --

Batterijen geladen? Check. Geheugenkaarten paraat? Check. Camera proper? Check.

Stapschoenen aan, waterdichte jas en vertrekken maar. Wolken en mist kunnen af en toe wel mooie effecten opleveren. Het is ook nog niet zo koud voor de tijd van het jaar, dus dat is ook weeral een hele opsteker!

- Het leven gaat hem vooral over de positieve ingesteldheid -

Dan maar het strand op, waar de hemel een egaal grijze bedoening was. Maar aan de andere kant van het strand waren al de rijkeluisvilla's in een dikke nevel gehuld. Dan maar even een aantal foto's maken en in een panorama stitchen.

Beetje later: telefoon. Of ik zin had in een lunch, op kosten van de uitnodiger. Zou ik daar nee op durven zeggen?

Twee uurtjes later zaten we met ons drietjes gezellig op een terrasje, de hemele felblauw, geen wolkje meer te bespeuren. Een zachte temperatuur met aangepast briesje maakten het allemaal nog een pak aangenamer.

Zondag?? Genietersdag!!

De mierenvanger van Zahara

Soms werp je een blik in de keuken - figuurlijk gesproken dan - en merk je dat er eigenlijk veel te veel rommel instaat. Daar moet dan onmiddellijk iets aan gedaan worden. Daarom besloot ik een kleine opruimbeurt te geven aan mijn favoriete deel van het appartement.

Zo werden de tupperware-toestanden van kast verhuisd, het droge voedsel werd op een andere plaats ondergebracht en vele dingen werden van werkoppervlak naar één of andere kast verplaatst.

Toen kwam ik tot mijn grote verbazing een colonne mieren tegen. Tegen overdreven snelheid koersten ze over het oppervlak, op zoek naar iets eetbaars. Als echte Parijs-Dakar deelnemers namen ze alle hindernissen alsof het een lieve lust was.

Waar kwamen ze toch vandaan?

Na even op onderzoek uitgegaan te hebben, bleken ze vanachter een stopcontact te komen. De bus insecticiden werd deftig gebruikt tegen onze naastige werkers, waarna ze één voor één probeerden af te druipen, als het nog niet te laat was tenminste...

Het oppervlak werd schoongemaakt met de nodige kuisproducten en de gootsteen werd netjes opgeboend met een antikalk product.

De volgende morgen werd er dan ook geïnspecteerd. We vonden nog twee dappere, maar ó zo dode verkenners van de krijgsmacht der zespotigen...

I'll make you an offer you can't refuse

Soms voel ik me als Don Corleone, zittend achter mijn groot eiken bureau, mijn hoofd lichtjes opheffend wanneer deze vrouw mijn bureau binnen komt. Het streepje licht dat door de blinden achter me naar binnen komt, is net genoeg om mijn contour scherp af te tekenen, waardoor het dramatische effect versterkt wordt. En dat is nodig, want je wil het nodige respect afdwingen.

Helaas heb ik slechts een klein tafeltje waaraan ik werk, tenmidden van mijn salon, volledig opgetrokken in IKEA-stijl. Geen overdreven ornamenten, tot zelfs minimalistisch te noemen. De muren worden gesierd door een olieverf -schilderij en een foto op doek. Het was ook al na negenen toen de vrouw aanbelde, er was absoluut geen daglicht meer te bespeuren.

"Don Juan," zegt de vrouw terwijl ze mijn hand kust, "het spijt me U te storen op dit late uur, maar ik heb een dringend verzoek". "Geef de job aan Clemente", was het eerste dat door mijn hoofd ging.

"Mijn zoon heeft net zijn studies secretariaat beëindigd, en is op zoek naar een job", begon de vrouw haar relaas. "Daarom dacht ik dat U hem misschien kon helpen."

Ik staarde uit het raam, er was geen ziel op straat te bekennen. Mijn gezicht vertrok in een diepe frons. Sinds enkele weken was alle economische activiteit in het dorp stilgevallen. De laatste toeristen - vrijwel de enige bron van inkomsten voor dit idyllische kustplaatsje - waren vertrokken, waardoor iedereen aan een diepe winterslaap kon beginnen. Ook ondergetekende.

En nou kwam die vrouw me om werk vragen voor haar zoon.

Toen ik haar vertelde dat ik niet meteen een job als secretaris kon verzinnen, onderbrak ze me meteen. "Nee! Nee! Hij wil ober zijn..." De twee bars die open zijn, hebben al genoeg personeel om de vier dagelijkse klanten te onderhouden.

Met een kluitje stuurde ik haar in het riet. De belofte dat ik haar zou contacteren als er nieuws was, deed haar ogen oplichten en haar tot nu toe vertrokken gezicht nam een veel relaxere vorm aan.

"Let wel," zei ik, "als ik werk vind voor je zoon, zal ik je op een dag een gunst vragen die je me niet kan weigeren..."

De vrouw stemde in, en verdween in de nacht, zo snel als ze gekomen was. Waarschijnlijk verder op zoek naar een plaats op de arbeidsmarkt voor haar zoon, veronderstelde ik...

Politieke namiddag

* biep biep! *

Buiten is het grijs, en één van de eerste dagen waar de regen langer dan dertig minuten lijkt aan te houden. Op het schermpje van het mobiele telefoontje verschijnt het gezicht van één van m'n vrienden. Of ik tijd en zin heb om een koffie te gaan drinken.

Ja, hoor! Het zijn altijd interessante conversaties met deze ex-vertegenwoordiger van bedden en matrassen. En om deze saaie namiddag te doorbreken, daar zijn we natuurlijk altijd wel voor te vinden.

In zeven haasten wordt de rugzak gepakt. Zelden kom 'k buiten zonder hem. Die bevat dan ook de belangrijkste dingen, namelijk het fototoestel, een notaboekje en een paar pennen. Je weet nooit wanneer je die digen nodig hebt.

Gezwind daalde ik de trap af. Waarempel! De donkere wolken beginnen plaats te maken voor een zacht blauwe herfstlucht. De temperatuur was zacht, zelfs beter dan in het appartement waar ik tot voor een uurtje aan het tekenen was geweest.

"Tekenen?", vraagt u zich af. Ja hoor! Of beter gezegd, ontwerpen. En daar bestaat nogal eens verwarring over. Er staat een belangrijke gebeurtenis op til, maar eigenlijk heb ik dan al teveel gezegd. Op tijd en stond zal de boodschap wel de wereld ingestuurd worden. Maar tot dan moet er geduld geoefend worden.

Tijdens onze koffie-uitjes wordt er altijd veel gepraat over politiek, en vermits de inwoners van ons dorp een beetje ontsteld zijn over de toekenning van beschermde woningen aan de rijkere bevolking en niet aan diegenen die het effectief nodig hebben, hadden we genoeg gespreksvoer.

En voor je het beseft, zit je dan op een terrasje, lekker weg te kletsen wanneer je beseft dat de zonsondergang in volle glorie te bewonderen valt. Het besef dat politiek veel te maken heeft met gebabbel, terwijl je toch nog van het leven kan genieten... dat is veel meer waard dan eender welk tastbaar ding!

Hittegolf

Een mens zou na al die jaren toch beter moeten weten. Maar sommige dingen leer je nooit, of je bent je er niet bewust van. Eén van die dingen is het persoonlijke warmtegevoel.

Spaanse huizen zijn niet bestand tegen koude, dat wisten we al langer. Maar wie maalt erom, als je negen maanden per jaar een lekker warme temperatuur hebt? Soms kan je je echter vergissen in je klederdracht.

Toen ik vanmorgen vanonder de lakens kroop, was het eerste dat in me opkwam: "Jongens, wat is het fris vandaag!" En dat gevoel bleef zo een tijdje aanhouden, waarop ik besliste dat een lichte trui geen overbodige luxe zou zijn.

De afgelopen nacht was er geen wolkje aan de lucht geweest, waardoor de temperatuur aanzienlijk naar beneden was gegaan. En dat verfrist je huis wel vrij snel. Het is inmiddels ook wel november, en het is dan ook niet te verwonderen dat de herfsttaferelen een intrede aan het nemen zijn.

Toen het echter tijd was voor de dagelijkse wandeling, schrok ik me een hoedje. Doot de glazen deur van het portaal zag ik mensen in zomerse kledij: shorts, korte jurkjes, mouwloze t-shirts... Het was er allemaal bij!

Dan denk je bij jezelf: "Er zijn toch altijd gekken genoeg om deze periode zo rond te lopen."

Dat is dan wel buiten de weergoden gerekend, want de enige gek op straat was ondergetekende, met een lekker warme trui bij een gezellige warmte-indicatie van 28º!

Zo leer je -nog maar eens- dat je best je hoofd even door het raam steekt alvorens de clown gaan uit te hangen op straat...

Een dag onder de zon

Het gekletter van de zwaarden tegen hun lederen uniform trok iedereens aandacht. In een eentonige kadans liepen er vier soldaten voor en nog eens vier na de officieel uitziende koets, wat erop duidde dat er een belangrijke gebeurtenis op til stond.

Het was al een hele tijd na de Punische oorlogen, we hadden eindelijk vrede in de stad. De economische toestand ging er steeds verder op vooruit. Daar hebben dan ook veel mensen gebruik van proberen te maken, maar slechts enkelen hebben hun doel bereikt.


Na een lang onderhoud met de stadsmagistraat, gestaafd met overtuigende argumenten en een kleine gift, stond hij me een winkeltje toe om gedroogde vis - de belangrijkste en meest lucratieve zaak in de stad - te verkopen. Mijn stalletje had een bevoorrechte plek in de stad, gelegen aan de hoofdstraat, vlak aan één van de toegangspoorten.


We vroegen aan de begeleidende soldaten wat er aan de hand was, waarop die antwoordde dat de magistraat van Tanger op bezoek kwam, om de relaties tussen beide steden te bespreken. De Noordafrikaanse communne was sinds lange tijd een zeer goede bondgenoot geweest, zowel op economisch als op militair vlak.


Dit was een belangrijke ontmoeting tussen de twee functionarissen, waarop iedereen die het nieuws te horen kreeg terstond alles liet vallen en in een ijl tempo naar het forum liep, teneinde een goed plaatsje te veroveren om alles op de voet te volgen.


Tevergeefs echter, want de gesprekken gebeurden achter gesloten deuren en streng bewaakt door een horde soldaten in de basiliek, onder de goedkeurende aanblik van onze keizer Claudio, uitgehouwen in het fijnste marmer dat je je maar kan bedenken.


Wat er binnen de muren van de basilica gezegd wordt, daar heeft het overgrote deel van de bevolking het raden naar, slecht weinig notabelen kennen de inhoud van zulke gesprekken. De meesten van hen houden dan ook de lippen stijf op elkaar, maar mits een kleine bijdrage aan hun politieke bezigheden, krijg je al wel eens iets te horen.


We kunnen slechts tot de goden bidden dat er geen nieuwe oorlog komt, daar zijn we het allemaal over eens. Iedereen is tevreden met de huidige vredige toestand. En de meerderheid wil dat zo lang mogelijk houden. Al hangt dat meestal af van een kleine selecte groep die de touwtjes in handen heeft.


Het werd al donker, al leek het elke omwenteling van de zon meer moeite te kosten te verdwijnen achter de horizon. Het was tijd om ons te baden, de eerste van een reeks culturele en sociale activiteiten na een lange dag vooraleer een toneelstuk te gaan bijwonen in het theater.


Morgen zal de zon weer aan de hemel staan...

Terug op de schoolbanken

Het was al lang geleden dat ik nog eens een cursus ter hand genomen had. En dat is er aan te merken.

Blijven studeren is de boodschap, anders blijf je ter plaatse trappelen. En vermits de rest van de wereld vooruit gaat, lijkt het wel of jezelf een achterwaartse beweging maakt.

Daarom is het steeds belangrijk dat je dagelijks het nieuws volgt, om op de hoogte te blijven. En daarna kan je dan op zoek naar de achtergrond van alle berichten. Je kan dan soms interessante dingen in de geschiedenisboeken ontdekken.

Je bent daar altijd wel even mee zoet, je zou het zelfs tijdsverdrijf kunnen noemen, als je wil.

Maar het is vooral van uiterste belang dat je interesse blijft tonen voor alle nieuwe dingen. Daarom vond ik het een uitgekeken kans om nog eens een cursus te volgen. En als die dan nog een gratis aangeboden wordt, dan kan je daar geen nee tegen zeggen. Of wel?

Gratis is altijd wel te relativeren. Er betaalt steeds wel iemand. In dit geval de werkgever. Ze moeten niet alle winst opstrijken aan eigen luxueuze producten. Gelukkig wordt er door de sociale zekerheid een beetje geld opzij gezet om cursussen aan te bieden aan de lagere klasse, de werknemer.

Toen de vriendelijke juffrouw me dan ook vroeg een cursus te kiezen, ging ik ervan uit dan eenieder van de werknemers er één mocht kiezen. Niets was minder waar. Ondergetekende was de enige uitverkorene om tijdens zijn vakantiemaanden zijn horizonten te verruimen.

Een snelle blik gaf al snel soelaas op de vraag wat ik zou willen studeren.

Mijn keuze viel op Photoshop. Dat viel een beetje in de lijn van de interesses buiten het werk, en na al die tijd hetzelfde gedaan te hebben, vond ik het tijd voor een verandering. Dat zou positieve effecten geven.

Natuurlijk moet je voor een cursus - al is dat afstandsstudie - tijd vrijmaken. Tijd die je anders op een verschillende manier zou invullen. Je moet terug een bepaald ritme aannemen. Nauwgezet werken, structuren inbouwen, zelfdiscipline.

En dan merk je pas hoe lang je er al uit bent. Bloed, zweet en tranen kostte het de eerste dag.

-- Goed, toegegeven, zo erg was het nou ook weer niet --

Maar we gaan ervoor. Binnen een drietal weken het examen afleggen, en dan op naar hetvolgende project. Maar daar vertel ik jullie wel meer over als het zover is!

Oude vrienden, nieuwe vrienden

Lang heeft de rouwperiode ook niet geduurd. Zonder fototoestel rondlopen is voor mij net alsof je mist iets fundamenteels in je leven. Degenen die me goed kennen weten maar al te goed dat ik een camera niet slecht zal laten thuis liggen. Dat zou te vergelijken zijn met rondlopen op straat zonder broek.

Buiten het feit dat het geen zicht zou zijn - de mensen zijn het nou eenmaal al gewoon van me - zou het ook een constant missen van gelegenheden zijn. Mogelijkheden om het leven zoals we het de dag van vandaag ervaren te documenteren.

Daarom was de beslissing om verder te gaan al snel gemaakt. 'k Zette me in mijn oude lederen bureaustoel voor mijn computerscherm en begon het internet af te schuimen naar waardige alternatieven. Al snel kwam ik tot de verschrikkelijke conclusie dat ik mijn vriend niet altijd naar waarde had geschat, en dat nieuwe vrienden duur betaald zouden worden.

Het leven is veel compromissen zoeken én vinden, zoveel is duidelijk!

Mijn oude vriend kwam verschillende keren in mijn gepeins naar boven. Zijn talloze voordelen leken iedere nieuwe vriend in zijn schaduw te laten. Moest ik dan echt met minder genoegen nemen? Verschillende factoren speelden een grote rol in het beslissingsproces.

Toen zag ik een mogelijke kandidaat, eentje die mogelijkheden en opportuniteiten bezat. Verschillende vrienden werden geraadpleegd, zijn achtergrond werd in een derdegraadsverhoor op de rooster gelegd. Hij slaagde in de test!

Tijdens m'n siesta vandaag werd ik plotseling opgeschrikt door de deurbel. De taxi bracht mijn nieuwe vriend tot vlak voor mijn nederige stulp. 'k Nam zijn jasje aan en liet hem plaats nemen. Ik gaf hem voedsel, zodat hij er onmiddellijk kon invliegen. En dat deden we samen.

We gingen een korte wandeling maken, waarbij ik hem attent maakte op de dingen die ik van hem verwachtte. Hij gaf geen gekreun of gemor, en deed braafjes wat van hem verwacht werd. Al deed hij het trager dan mijn oude vriend, was ik zeer tevreden. We zullen samen een leuke toekomst tegemoet gaan!

Welkom in mijn leven, Nieuwe Vriend!

Rust in vrede, trouwe reisgezel

Er was iets mis... de eerste tekenen van een aankomende ziekte werden zichtbaar. Het aangezicht was nauwelijks geschonden, maar onderhuids was er veel meer aan de hand. De dokter kon alleen maar een deftige diagnose stellen na een kijkoperatie.

Daar stelden ze vast waar ze voor vreesden, de interne organen waren aangetast door een zeer agressieve zandkorrel, die op één bepaalde plaats wel een zeer grote wonde had gemaakt.

De sensor van mijn trouwe reisgezel - en tweede paar ogen -, Canon EOS 350D was zodanig beschadigd, dat de weergave op de gevoelige plaat bijzondere aftekeningen gaf, waardoor de realiteit soms ver te zoeken was.De benodigde - dure -operatie kon niet verhaald worden op de sociale zekerheid, waarna ik met gezouten tranen in de ogen besloot hem een stille dood te laten sterven.

Gedurende de afgelopen jaren was hij steeds een trouwe, joviale kameraad geweest. Iemand op wie ik steeds kon rekenen, zelfs in moeilijke tijden. Hij hielp me de dingen anders te zien. Steeds gaf hij me snel een genuanceerd beeld van de wereld waarin ik me bevond. Ook in gezelschap gaf hij steeds het beste van zichzelf, waardoor iedereen zich comfortabel voelde in zijn aanwezigheid.

In zijn altruïstisch laatste moment, liet hij me beloven toch verder te gaan. "Blijf niet stilstaan bij deze kleine tegenslag", verzuchtte hij terwijl hij de laatste energie door zich voelde vloeien. "Ga verder en leer van onze samenwerking!"

Met deze wijze woorden draaide ik de knop van de life-support om en zag hoe het laatste vertekende beeld over zijn display uitdeinde. Een traan rolde over mijn wangen.

Ik zal je nooit vergeten, mijn vriend!

Een nieuw tijdperk is aangebroken

Het eerste blad viel van de boom. Eindelijk was het zover, de herfst was aangebroken. De brillante kleuren veranderden plots naar een donkere, maar ook warmere aard. Er was een duidelijke indicatie dat het leven snel ging veranderen.

Het zomerseizoen zat er weeral op. Ondanks het vele werk was het snel voorbij gegaan. Misschien een beetje te snel, want plots bevind je je weer in een situatie waar je de eerste week geen weg weet met jezelf. Je lichaam staat nog steeds afgesteld op de werkuren. Je ontwaakt een eerste keer met het gevoel dat je nog wel een half uurtje wil blijven liggen, maar niet kan.

Maar dan kom je tot het besef dat je geen verplichtingen hebt die dag. Je kan zo lang in bed blijven liggen als je wil...

Een kwartier later spring je dan uit bed, want als er geen verplichtingen zijn, lijkt het leven plots veel simpeler. Je hebt veel meer moed om dingen te doen. Je kan de wereld op je eentje aan. Je gaat alles veranderen, de dingen verbeteren.

De volgende vijf maanden zal een periode worden van oude en nieuwe projecten, bezinning, ontdekking en besef. Ik kijk er al volop naar uit!